De pilgrims tegemoet – Reisverslag vanuit de mars op Brussel

Irún, 16 augustus, Dag 22 van de  lange mars naar Brussel,  vertrekkend van San Sebastián, tocht van 23km.

Beste mensen,

Op de interne vergadering besloot men dat 7u30 het beste vertrekuur was.

Op dat tijdstip van de dag zijn er nu eenmaal veel mensen bereid te vertrekken.
Maar niet iedereen.

Wachten we dan op de anderen om samen als groep te vertrekken, of laten we ze achter zodat ze alleen moeten achterkomen? Dit punt leidt vaak tot discussie. En zoals wel vaker gebeurt, beginnen mensen gewoon te stappen.

Vertrek uit Donostia

Vertrek uit Donostia

Iedereen heeft zijn eigen ritme. Het heeft ook geen nut om mensen te laten marcheren zoals in het leger. Verschillende groepen vertrekken op verschillende tijdstippen, en het is ook normaal dat deze groepen zich tijdens de mars uitstrekken in kleine concentraties van maar een handjevol mensen. Als je daar aan toevoegt dat er verschillende routes naar de zelfde plaats leiden, kan je al gauw een ‘see you later’ wandeling verwachten.

Oversteek van stukje zee

Oversteek van stukje zee

Vandaag splitsen de mensen zich tussen de oude nationale weg en de Compostella route. Ik koos de laatste. Moeilijker, maar mooier. Nog voor het begon, splitste de route zich nog eens wanneer we aankwamen in de commerciële haven van Donostia. Sommigen liepen er helemaal rond, anderen  kozen om een oude vissers ferry te nemen. Ik koos de  boot zodat ik later zou kunnen zeggen dat de mars naar Brussel de zee over ging.

Na een steile klim op de heuvels aan de kust verspreidt de overblijvende groep zich. Op het einde ben ik alleen. Maar dat is niet zo erg. De braambessen beginnen te rijpen. Als je geluk hebt kan je een paar appels meepikken van een boomgaard. Ook de vijgen zien er goed uit dit seizoen, al zijn ze nog niet eetbaar tot eind augustus. En pas in September bereiken ze hun volledige rijpheid. Het zal een lange weg worden, en ik hoop dat we meer vijgenbomen tegenkomen in Frankrijk.

In de late morgen neemt het verkeer op onze route langzaamaan toe. We zien mensen met trekrugzakken die de andere richting marcheren, vanuit Spanje en de noordelijke landen.

Ze zijn zo zot zoals wij, alleen marcheren zij richting Compostella en wij richting Brussel.

Ik weet niet waar ik precies ben of hoe lange ik al aan het stappen ben, maar aannemend dat deze mensen komen van de plaats waar wij naar toe gaan, en dat ze ongeveer op hetzelfde tijdstip vertrokken, vermoed ik dat ik toch al halfweg moet zijn.

Mijn eigen eenzame weg"

Mijn eigen eenzame weg"

En ik heb gelijk. Het pelgrim verkeer neemt af naarmate ik verder stap. En dan zie ik tussen de bomen een glimp van de stad Irùn en de Atlantische kust. In de verte ligt Frankrijk.

Hier zijn we dan,  aan de grens. Het kostte ons een week om Euskadi over te steken, en het was een groot plezier. Ik hou van dit land, en was blij vele Baskische kameraden van me tegen te komen gisteren in Donostia. Eerder in Vitoria had ik al twee veteranen van de Noorderlijke kolonne ontmoet. Hier op de Boulevard ontmoet ik er nog drie van Bilbao, en een kameraad van San Sebastián die naar Sol kwam voor de Nationale Vergadering van begin juni. Ik kan me niet al hun namen herinneren. Ook niet iedereen onthoudt de mijne. Ze zijn mijn Baskische broeders, en voor hen ben ik ‘el Holandés Vagante’, de Vliegende Hollander van Puerta del Sol.

Auteur: Oscar Ten Houten
Vertaling: Milan
Originele Engelse tekst

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s