Wij zijn een volk, op stap – Reisverslag vanuit de mars op Brussel

Bayonne, 17 Augustus, Dag 23 van de Mars naar Brussel. Van Irún naar Bayonne, 38km.

Beste mensen,

Vandaag was de langste dag tot nu toe. We arriveerden aan de grens rond 8 uur, een brug over een smal riviertje. Aan de andere kant stonden Franse indignados en de Franse pers om ons welkom te heten. We zongen onze slogans en we dansten. Na een tijdje beginnen we ook enkele Franse slogans in ons gejoel te integreren. ‘Nous sommes un peuple, un peuple en marche.’

We steken de rivier over. En gauw realiseer ik dat dit inderdaad Frankrijk moet zijn: de wegen zijn genoemd naar generaal De Gaulle, en de mensen lopen rond met Franse baguettes onder onder de arm.

Over de grens stappen we en stappen we en stappen we. Langs steile kliffen en smalle zeestranden  gaan we omhoog naar St. Jean de Luz en verder langs de nationale weg richting Biarritz.

Althans hebben we volgens sommige mensen de grens nog niet overgestoken. Dit is nog altijd Baskisch land. En zowat elk plakkaat lijkt daar op te wijzen. Die nodigen uit tot de Baskische kust, de Baskische keuken, de traditionele Baskische sporten en spelen en het kopen van vele Baskische souvenirs. Het geeft de indruk dat de ‘Basquische identiteit’ van deze regio meer een bron voor Franse toeristische exploitatie dan een echte culturele uiting.

‘Euskal Herria’, in zijn breedste betekenis,   het ‘grote’ Baskische land, omvat de hele Spaanse regio van Navarra en drie Franse departementen aan de andere kant van de Pyreneeën. Het strekt langs de kust tot Bayonne, dat ook nog Baskisch is. Dus als Euskadi ooit onafhankelijk wordt, kan ik je er op verwedden, 10 op 1, dat het probleem daarmee nog niet opgelost zal zijn. Er zullen altijd mensen zijn die ontevreden blijven tot al deze gebieden verenigd worden in één groot Baskenland.

Dit zal niet gebeuren. Nationalisme is niet de juiste weg. Daar word ik aan herinnerd telkens wanneer ik een monument zie opgedragen aan de slachtoffers van WOI 1914-1918.

Je vind ze in elke dorp en stad in Frankrijk en Italië. Ze dragen de namen namen van hele families, meestal onwetende boeren. In de kleinste dorpjes staan er meer namen op de monumenten dan er vandaag nog mensen wonen. De opschriften zeggen onveranderlijk dat deze generatie stierf voor ‘het vaderland’. Het maakt me boos en verdrietig als ik dit zie.

We stoppen naast het oorlogsmonument in Biarritz, hoog op de Boulevard. Onder ons zijn er modieuze stranden tussen de rotsen, en achter ons is er een stijlvolle stad waar toeristen op de terrassen zitten. Er hangt regen in de lucht.

We ontvangen nieuws vanuit Bayonne. De politie heeft ons logistiek team ervan weerhouden de ‘veldkeuken’ op te zetten. Ze staan ons niet toe om te kamperen. Dus houden we een spoedbijeenkomst. We moeten er mee rekening houden dat dit een ander land is en dat de beweging hier nog niet zo ver is doorgedrongen als in Spanje. Maar anderzijds is dit pas de eerste dag. Als we nu opgeven, zou dit geen aanmoediging  zijn. We zullen tonen dat we het doodserieus menen, dat we toch naar Brussel te gaan zoals gepland, en we besluiten om toch naar Bayonne verder te marcheren.

Tijd is een factor, dus ik stap door met twee kameraden richting Bayonne zodat we daar om 7 uur kunnen toekomen, wanneer we dekking zullen hebben van de lokale pers. De anderen nemen de nationale weg, ik neem de provinciale weg. Wanneer ik in Bayonne aankom, weet ik niet waarnaartoe, dus vraag ik aan een politieagent de weg naar de ‘Place des Indignées’. Hij weet direct wat ik bedoel en stuurt me in de juiste richting. Er zijn al enkele mensen van de voorhoede die met de auto kwamen, enkele indignados van Bayonne en een paar camera’s.

Van op een afstand observeert de politie ons wantrouwigt. “Waar is de rest van de groep?” vraagt iemand me.

“Ik weet het niet. Toen ik vertrok waren nog altijd aan het discussiëren over het voorstel om direct te vertrekken. Het is onwaarschijnlijk dat ze daar nu nog geen akkoord over hebben bereikt.’

Het is één van de nadelen van algemene vergaderingen  De capaciteit om te improviseren gaat soms verloren. Maar het draaide goed uit deze keer, de mars was al vrij snel terug vertrokken. Want al na een half uurtje zien we ze komen, stappend langs de rivier en over de brug richting het Indignado-plein, de politieauto’s passerend met hun handen omhoog, zingend dat er geen grenzen zijn.

De politie in Bayonne ontving het bevel om vijandig en provocatief te zijn. Ze zijn aanwezig in uniform, en in ‘burgerkledij’ er uitziende als voetbal hooligans. Ze laten ons niet toe enig kuikengerief uit te laden, maar staan onze bijeenkomst samen met de mensen van Bayenne toe.

We kunnen er ook slapen, omdat een Franse wet de politie verbied slapende mensen lastig te vallen tussen 10u ‘s avonds en 6u ‘s ochtends, maar we mogen onze tenten niet opzetten. Gelukkig regent het niet. We staan de hele nacht lang onder toezicht. Op persoonlijk vlak zijn de agenten niet onvriendelijk, maar in het stadhuis moet er iemand  zitten die redelijk nerveus is over deze mars.

Auteur: Oscar Ten Houten
Vertaling: Milan
Originele Engelse tekst

2 comments

  1. Marleen · August 18, 2011

    Bedankt voor het publiceren van de vertaling !
    On ne lâche rien ! Hoe zeg je dat ? Nie lossen !!

  2. De Viegende Reporter · August 18, 2011

    Marleen
    Nie Pleuen😉
    Maar maakt niet uit, we verstaan elkaar.
    Groetjes,
    Daniël

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s