Le plat Pays – reisverslag uit de mars op Brussel

Toury, 13 September, Dag 50 van de Mars op Brussel,  Van Orléans naar Toury, 38 km.

Beste Mensen,

Het nieuw bloed van de Mars uit Toulouse heeft de noodzakelijke positieve energie gebracht. Er is een goed gevoel in de groep. Zo verlaten we triomfantelijk zingend het ‘Sarkozy Experiment’ van Orléans. De politie heeft zich niet laten zien.

We namen de juiste weg maar een verkeerde afslag, wat meebracht dat de tocht vandaag nog veel langer was dan hij al was. Veertig kilometers, dat gaat nog voor ons, maar ik kan me inbeelden dat de kameraden van Toulouse wat aanpassingsproblemen hadden, zeker na drie dagen rust.

Nu is de groep min of meer half Frans, half Spaans, ook al waren enkele wandelaars uit Toulouse ook Spanjaarden, ‘vluchtelingen’ uit de Mediterrane Mars.

Net buiten Orléans kwamen we een oorlogskerkhof tegen. Franse soldaten, gevallen tijdens het blitz-offensief van Nazi-Duitsland in 1940. Niet te geloven al die identieke kruisen, We brachten een hommage, kameraad Abdulah schreef een korte noot in het gastenboek, “deze slachtoffers verdienen een natie die hun offer waard is, 15M, Mars op Brussel”

Dicht bij het kerkhof  komen we in een bos. Het is een militair oefenterrein, We horen schoten in de verte.

Eens uit het bos, is het landschap plots veranderd. De Loire is als een waterscheiding. We komen de grote vlaktes van Noord Frankrijk binnen, een familiair uitzicht voor mij. ‘De eindeloze lage landen’, zoals de dichter zingt [noot van de vertaler: Le plat pays dus van Jacques Brel]. Telkens als ik het terugzie na een lang verblijf in het Zuiden, maakt het indruk op mij. De vlakte is enorm, de hemelkoepel is zo overweldigend en majestueus. Het is alsof je aan de zee bent. Maar in plaats van de zeilen van de schepen, zie je de klokkentorens van de dorpen in de verte.

Melancholie, zoete melancholie. Het is wonderbaarlijk. I beeld me dit land in op een kerstmisavond. Ik ben de reiziger, en hier ben ik geboren. De ijzige wind slaat in mijn gezicht als ik door de sneeuw wandel, ik volg de zwak lichtjes van het dorp waar ik jong was. Ik kijk uit naar de warmte van een vuur en van menselijk gezelschap dat vertrouwd aanvoelt. Ik klop op de deur. Maar de tijd heeft zijn tol geëist. Niemand kent me nog. De deur sluit, de wind huilt. Ik duffel me zo goed als ik kan in mijn versleten mantel, en wandel verder, terug naar het Zuiden, hopend op een nieuwe Lente.

Ik schiet wakker uit mijn dromerijen, en eindelijk bereiken we de velden door Toury. De zon is al aan het ondergaan, maar we moeten nog veel dingen doen. We moeten uitmaken hoe we naar Parijs gaan, we moeten een communiqué schrijven over waar we zijn, en warom we deze gekke Mars ondernemen. Maar er is een probleem. Elektriciteit. Mijn batterij is bijna op. Voor de eerste ker ben ik bang dat ik geen nieuws in de wereld kan zenden over de Mars. We onderbreken de vergadering. We hebben iemand nodig om ons naar het dichtst bijzijnde stopcontact te brengen, laat in de nacht op het Franse platte land.

We eindigen in de badkamer van een gemeentelijke camping, die we clandestien omtoveren in ons communicatie bureau. Het is absurd. Daardoor besef je hoe afhankelijk je bent van elektriciteit. Wat zou er gebeuren met onze beschaving, als op een dag, voor welke reden ook, het licht uitgaat?

This slideshow requires JavaScript.

Auteur: Oscar Ten Houtten

Ooorsprokelijke Engelse tekst

2 comments

  1. jan vanhaelen · September 28, 2011

    exacte plaatsen en uren van vertrek en aankomst van de verschillende etappes op Belgisch grondgebied?

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s