De weg naar de Bastille – reisverslag uit de Mars op Brussel

Auteur: Oscar Ten Houten

Etampes, 14 September, Dag 51 van  de March naar Brussel, van Toury naar Etampes, 35 km

Beste Mensen,

In de eerste dagen van de revolutie had ik veel genoegen aan het vertalen van het plechtige manifest van de Franse Indignados, die zich op de Place de la Bastille hadden verzameld, geïnspireerd door wat er gebeurde op de Plaza del Sol. Het was echt, en het was een spel. Samen met mensen in de tent van Communicatie, op dat bijzondere moment van de geschiedenis, en wie sprak er beter Frans dan ik, antwoorde ik met luisterrijke ‘communicados’ vol met historische en revolutionaire verwijzingen: “Salut Paris! Ici Madrid! Avez-vouspris la Place de la Bastille?“

Ze hadden de Bastille, bleek. Maar ze leken nooit in staat ze te behouden. De Algemene Volksvergadering op de Puerta del Sol werd stil toen het nieuws doorkwam dat de politie het plein aan het opkuisen waren met traangas.

Nu, ongeveer vier maanden later, ben ik met de Mars op Brussel neer gestreken op drie dagen van Parijs, en samen met mijn generale staf, staan we rond een kaart van de stad en omgeving. We gaan de route naar de Bastille plannen.

Feit is dat kameraad Cowboy de Route Commissie verlaten heeft. Hij gaf het op, nadat mensen meerdere malen zijn routes hadden genegeerd om hun eigen weg te gaan. Het gat werd opgevuld door kameraad Polacco, kameraad Vladimir van de Toulouse Mars, twee verkenners op de Fiets, pas aangekomen uit Spanje, en mezelf. Ik ben de enige die zowel Frans als Spaans spreek.

Als de kaart wordt uitgevouwen, lichten mijn ogen op. Ik zie snel een aantal mogelijkheden. Het oorspronkelijke idee was om vrijdagavond Parijs binnen te gaan vanuit het Zuiden in Bagneux, acht kilometers van het centrum. We gaan dat allemaal veranderen. En we gaan het niemand vertellen, tenzij op het laatste moment. Het wordt een complete verassing. We gaan naar Versailles.

Geheimhouding is van allerhoogst belang, ik herhaal… We gaan kamperen rechtover het Kasteel, en we willen niet dat de politie er van af weet. Iedereen op de vergadering is het er mee eens. Complete geheimhouding. De mensen van Etampes die ons van in de verte in de gaten houden knikken ernstig. De scène wordt gefilmd door twee mensen van Canal+ “Geen woord! We gaan naar Versailles. Het gaat fabuleus worden.”

“Is het mogelijk?” vraagt iemand “Natuurlijk is het mogelijk. Wij zijn de Mars op Brussel, we nemen deze wegen, we steken de velden over,  langs deze paden. We zullen er zijn voor iemand weet wat er gebeurt.”

“Ok. Voor het kasteel en dan? ‘s Anderdaags worden we verwacht op de campus van de Universiteit om elf uur ‘s Morgens. De afstand vanuit Versailles is meer dan 25 Kilometers. We zullen moetn opstaan om vijf uit en beginnen marcheren om zes uur. Als we er geraken, zal iedereen uitgeput zijn.”

Klopt. Als we willen kunnen we het. Versailles si een fantastische foto shoot, maar niet meer dan dat. We moeten praktisch zijn. En las dazrvan, ik kijk even rond me en begin mijn twijfels te hebben over de geheimhouding van het plan.

We keren terug naar het oorspronkelijke plan. Bagneux binnen twee dagen. Kameraad Waldo wacht daar op ons met de plaatselijke Indignados. Dan Zaterdag de mars naar de ontmoetingsplaats vlak bij het station van Austerlitz. ‘s Namiddags nemen we de Bastille,

Waar gaan we Parijs binnen? Ik kijk naar de namen van de poorten van de stad. ‘Juist’, denk ik en ik plaats mijn vinger op de kaart. “Hier komen we Parijs binnen, door de Porte d’Italie”, zeg ik, “om sentimentele redenen”.

Voilà, klaar. We moeten niets aan de Volksvergadering voorleggen, want als we dat doen geraken we nooit in Parijs. Binnen drie dagen zijn we nog over de route aan het discussiëren.

Ik vertaal het algemene idee voor kameraas Vladimir in het Frans. “Als we Versailles niet innemen”, zegt hij, “moeten we een andere symbolische daad stellen.” En hij komt met een briljant idee als afleiding. Iets om de autoriteiten te misleiden. Om voor de hand liggende redenen kan ik dat nu niet onthullen. Het is een echt geheim, en we moeten er onze mensen in Parijs zo snel mogelijk van op de hoogte brengen. Maar we kunnen geen GSM’s of email gebruiken. Als onze berichten kunnen onderschept worden. De enige manier is om er persoonlijk naar toe te gaan. Iamand zal op een paard moeten springen en naar Parijs moeten galopperen door de nacht om een ‘dispatch’ zo snel mogelijk over te brengen aan onze liaisons.

“Wie wil dat doen?” Vraag ik. Geen vrijwilligers? “Jij kan het doen”, zegt iemand.

Ik denk er even over na. Ik weet dat het paard geen paard zal zijn, en het zou betekenen dat ik de Mars moet verlaten. Dat kan ik niet doen. Op dat moment komt er een boodschapper binnen. Onze mensen van Parijs komen morgen naar hier. Geen behoefte het te waarschuwen. We kunnen het er in de groep over hebben en verder doen zoals gepland.

“Goed”, zeg ik, en de kaart wordt opgevouwen. Ik ben tevreden. Ik hou van dit spel. “Morgen wil ik een gedetailleerde kaart van de stad.”

This slideshow requires JavaScript.

Originele Engelse tekst

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s