The return of Occupy London: this time it’s truly political

Author: Adam Parsons

Occupy is back in London, UK, with a renewed focus on politics and an ambitious vision: to galvanise a mass movement for real democracy and establish a huge People’s Assembly to debate a list of specific demands for radical political reform.

This week, stalwarts of the Occupy Democracy campaign in Britain are continuing to stand their ground in Parliament Square. The heavy-handed police crackdown and evictions may have scuppered much of the plans for peaceful and creative demonstrations, but the re-emergence of the Occupy movement is a welcome sight in an increasingly unequal, stressed and disaffected city of London.

The goal of the new Occupy campaign is laudable and significant: to direct energy from current single issue struggles into “a critical mass that can radically challenge the corrupt unrepresentative [political] system”. Initially staged in solidarity with Hong Kong’s ongoing civil disobedience campaign, the aptly-named #TarpaulinRevolution aimed to galvanise a mass movement for real democracy by transforming the Square into a civic space where activists can re-envision and rethink the fundamentals of our society, not only through protest activity but also with a programme of talks, workshops, community assemblies, music and theatre.

The original call to action makes a compelling case as to why the British political system is unable to deal with the consequences of a social crisis it helped to create. Citing the entrenched problems of the UK’s growing ranks of homeless, hungry and unemployed, it calls on all movements that have opposed the government’s anti-democratic policies to come and join the occupation. “The problem is bigger than the Tories and their austerity program”, it states. “The problem is with our whole democratic system.”

Occupy_London_-_Public_Assembly

Read More

Advertisements

Un camarade tué au Testet – Appel à manifester contre la violence d’Etat

Pendant la nuit de samedi à dimanche un manifestant, Rémi, a été tué au cours des affrontements qui se sont déroulés lors du rassemblement contre le barrage de sivens au Testet. Environ 7000 personnes ont convergé sur la zad du Testet après des mois d’attaques policières, de destruction de la zone humide et des habitats de ceux qui la défendaient. En fin d’après midi puis plus tard dans la nuit, des dizaines de personnes s’en sont pris aux forces de l’ordre qui protégeaient le chantier. Elles souhaitaient ainsi marquer leur colère et retarder la reprise des travaux, initialement prévue pour lundi. Elles ont été repoussées à coups de flashballs, de grenades assourdissantes, de désencerclement et de gaz lacrymogènes.

traces_de_sang_et_direction_du_corps

Traces de sang du corps. On voit la direction dans lequel le corps sanglant de Rémi aurait été emporté par les gendarmes.

traces_dun_meutre

Traces de sang détail

D’après les témoignages des camarades du Testet, la personne décédée se serait écroulée suite à des tirs de grenade puis aurait été emmenée par les forces de l’ordre. La Préfecture affirme ne rien vouloir déclarer à ce sujet avant le résultat public de l’autopsie lundi. Le gouvernement a déjà commencé à stigmatiser les manifestants, et tente de diviser pour noyer le poisson. Mais ils savent bien que, quoi qu’ils fassent, cette mort aura des conséquences explosives.

Read More

Ontginning En Agro-Ecologie. Plaveisel Voor Een Parallelle Samenleving

Auteur: Thom Holterman

Libertaire orde

Plaveisel

In de jaren 1960-1970 vormden de Duitse woorden ‘Unter dem Plaster liegt der Strand’ een gevleugelde strijdkreet. In het Frans klonk het als ‘Sous les pavés, la plage’. Niet zo gek, want als men het plaveisel, de straatstenen, verwijdert dan komt men op het zand, het strand dus… Onder de Duitstalige strijdkreet verscheen van 1974 tot 1985 een gelijknamig Duits anarchistisch cultureel tijdschrift (in feite een jaarboek), uitgegeven door Karin Kramer Verlag te Berlijn. In Parijs, waar in 1968 het plaveisel werd gebruikt voor het vormen van barricades, is alles onder een dikke laag asfalt verdwenen, en daarmee is ook de mogelijkheid om naar het strand te graven een stuk moeilijker geworden…

Maar er is nieuw verzet en op een andere manier dan in 1968. Hoewel, een deel van dat verzet heeft er zijn wortels in. Zoveel wordt duidelijk uit het werk van de Franse journalist Éric Dupin. Boven de…

View original post 2,145 more words

Jacht op armoezaaiers en oproerkraaiers geopend

Na het verdelen van de ministerportefeuilles bleek er plots ook een heuse Staatssecretaris voor Privacy in het lijstje van excellenties te staan. Bart Tommelein moet die bevoegdheid weliswaar combineren met Sociale Fraude en de Noordzee. Maar in de praktijk blijkt dit een ministerie te worden  voor verontachzaming van de privacy. Naast de jacht op werklozen krijgen we ook een jacht op mensen met financiële problemen. De Belgische regering zal in alle geval goed voorbereid zijn op eventuele weerstand. Uit onthullingen van Wikileaks bleek ook al dat de vorige Belgische regering  al voor 1 miljoen malware aankocht om computers en smartphones van mogelijke dissidenten ongemerkt te besmetten en in de gaten te houden.

budget_meter

Budgetmeter voor Electriciteit

Read More

Edward Snowden interview and the works of Laura Poitras

Virtual interview with Edward Snowden on 11/10/2014

Some quotes:

“When you say, ‘I have nothing to hide,’ you’re saying, ‘I don’t care about this right.’ You’re saying, ‘I don’t have this right, because I’ve got to the point where I have to justify it.’ The way rights work is, the government has to justify its intrusion into your rights.”

According to Edward Snowden, people who care about their privacy should stay away from popular consumer Internet services like Dropbox, Facebook, and Google.

“We’re talking about encryption. We’re talking about dropping programs that are hostile to privacy. For example, SpiderOak? Get rid of Dropbox, it doesn’t support encryption, it doesn’t protect your private files. And use competitors like SpiderOak, that do the same exact service but they protect the content of what you’re sharing.”

About the government:

“We can have secret programs. You know, the American people don’t have to know the name of every individual that’s under investigation. We don’t need to know the technical details of absolutely every program in the intelligence community. But we do have to know the bare and broad outlines of the powers our government is claiming … and how they affect us and how they affect our relationships overseas. Because if we don’t, we are no longer citizens, we no longer have leaders. We’re subjects, and we have rulers.”

The works of Laura Poitras

Trailer of Citizenfour: Edward Snowden Documentary

You will find the other documantaries of Laura Poitras here

Four Things the Left Should Learn from Kobane

The Disorder Of Things

The Kurdish town of Kobanê has recently become the centre of a geopolitical conflagration that may well change the course of Middle Eastern politics. After months of silence over the threat faced by Kurds from ISIS, the world is now finally watching, even if the ‘international community’ remains conspicuously quiet. However, many Western responses, be it from scholars, journos or activists, have somewhat predictably retracted into recycled critiques of US and UK imperialism, often at the expense of missing what is truly exceptional and noteworthy in recent developments. So, in the style of contemporary leftist listicles, here are four things we can and should learn from events in and around Kobanê.

1. It’s Time to Question the West’s Fixation on ISIS

If Barack Obama, David Cameron and Recep Tayyip Erdogan are to be believed, the ‘savagery’ of ‘fundamentalism’ is the primary focus of NATO involvement in Syria. Notably, many left…

View original post 1,066 more words

Het water aan de lippen

Inkelspielchen

Op de radio hoorde ik de septemberverklaring en de discussie over hoe de overheid “een vangnet en geen hangmat” mag zijn. Ik heb het fijne van de verklaring opgezocht op krantensites. Die avond heb ik me in bad gelegd om eens goed onbedaarlijk te kunnen huilen. Ik heb gesnikt als een kind. Nu al kan ik soms niet naar de supermarkt en ik werk voltijds. Het gaat hier niet over de nieuwste iPhone, ik heb het over basisbehoeften.

Ik ben een alleenstaande mama. Mijn vierjarige zoon en ik wonen in een bescheiden huurhuis (geen tuin, wel een koertje) in de stad. Als het regent, kan je dat bij ons binnen horen door de gaten in het dak. Er is geen centrale verwarming en evenmin dubbele beglazing. Ik ben het soort moeder dat haar zoon leert eerder een dikkere trui aan te trekken dan de verwarming hoger…

View original post 1,200 more words

Occupy Hong Kong and the contradictions of neoliberalism in China

Author: Miguel, translated by Oscar Ten Houten. Check out the original in Spanish here

a_hk_29_sept_17

“It’s 10 a.m. in Hong Kong, 6 hours later than Madrid. When I woke up this morning, the occupation was still there. I can almost see it clearly from my window. It’s the one in the district of Mong Kok (on the mainland, Kowloon), because there are two more occupations active on the “island”, which is Hong Kong proper. One is in Admiralty, near the government offices. Another is in Cause Way Bay, one of the congested commercial districts. The barricades cutting traffic there are still standing. They are simple barricades, made of fences and some street furniture. Some of them have been erected by police themselves about 500 meters from the zones where people use to gather. I also see the dozens of buses that have been stranded in the area since Sunday. By now they have become walls of democracy, on which people have attached all kinds of messages. The banners and signs on Nathan Road Avenue and the people sitting on the driveway for the last five days are a unique scene in the city. This is one of the busiest arteries. They are unbearable unless the masses of people and the urban ant nest generate an addictive curiosity in you, as is my case. The pollution there is usually around level 8 on a scale of 1 to 10, these days it’s down to 4 or 5. I can finally walk or cycle without having to fight with heavy traffic. The streets are ours, for now, and me, I also feel part of local issues, no matter that I’m an immigrant.

Read More