De vicieuze cirkels van woonarmoede in Gent

Gent het linkse eiland in conservatief Vlaanderen volgens Daniël Termont. Maar hoe links is Gent nog? In 2012 beloofde de coalitie van SP.a, Groen en VLD het aantal sociale woningen op 20% te brengen, het zijn er vandaag zelfs minder dan de 12% die er al waren. Bovendien zijn twee derden in slechte staat, een derde moet zelfs dringend hersteld worden. Een huis kopen of huren is intussen ook voor velen onbetaalbaar geworden. Zo werkt het verder aanslepend tekort aan sociale woningen de verpaupering in de hand.

Wel geld voor Ghelamco, veel minder voor sociale woningen

De Stad Gent is hoofdaandeelhouder van WoninGent met een patrimonium van 9.000 sociale woningen, twee derden van het totaal aantal sociale woningen in Gent. In 2017 investeerde de stad 10 miljoen € extra in WoninGent maar dat is een peulschil als je weet dat een derde van de sociale woningen in Gent dringend gerenoveerd moet worden. In de Bernadettewijk ontdekte een VRT ploeg, dat zeven sociale woningen verhuurd werden, die ongeschikt waren verklaard. Het ganse plaatje is ook wat complexer schreef Steven Vanden Bussche al in Apache.

Maar zaak is dat de stad wel 38,8 miljoen € in de Ghelamco arena investeerde. Dat er bij de bouw van dat stadium ook gefoefeld is volgens Ignace Vandewalle, is schandalig, maar dat geld verspild wordt aan een stadium voor een spelletje waar vedetten miljoenen lopen te verdienen, terwijl gezinnen in ongezonde huizen zitten te verkommeren, is pas een echte schande. De problemen in de Bernadettewijk zijn echter slechts het topje van de ijsberg, want een derde van de sociale woningen in Gent is aan renovatie toe en bovendien is er enorm tekort aan betaalbare woningen in gans Gent. De reactie van de bewoners van de Bernadettewijk liegt er ook niet om:

“Op televisie spreken ze enkel over de zeven woningen die ongeschikt zijn verklaard, maar zeker drie kwart van de woningen hier zijn zo vort als iets.”

Hoe komt het dan dat er aanvankelijk “maar” 7 woningen ongeschikt zijn verklaard?

“Om een woning ongeschikt of onbewoonbaar te laten verklaren, moet je als bewoner zelf alles in gang zetten. De stad zou dat ook kunnen, maar dat doen ze hier niet. En veel mensen doen dat niet, uit angst om nergens anders terecht te kunnen of omdat ze gewoon niet weten dat ze dat kunnen doen.”

Het is trouwens niet alleen in de sociale sector dat bescheiden woningen ondermaats zijn, ook de minstens dubbel zo dure privéverhuur, voldoet dikwijls niet aan de vereisten, maar ook daar durven de bewoners niet klagen uit schrik voor repercussies. Iedereen blijkt nu verrast, maar het is reeds geweten sedert 2015 dat in Vlaanderen 47 procent van de private huurwoningen en 44 procent van de sociale huurwoningen niet voldoen aan de minimale kwaliteitsnormen (Sien Winters et al., 2016, p.10).

Het stadsbestuur zei in 2012 naar 20% sociale woningen te willen gaan. Het aandeel sociale woningen in Gent is echter op 12% blijven hangen. Bovendien staan er meer dan 11.648 mensen op de wachtlijst voor sociale woningen in Gent. Het totale aantal sociale woningen is er gedaald. De Vlaamse Maatschappij voor Sociaal Wonen telde er in 2012 nog 14.556. In 2017 zijn er maar 14.116 meer, of 440 minder. En daarvan staat dan nog ongeveer een op de tien leeg.

Evolutie sociale woningen in Gent

Het kartel SP.a-Groen belooft in haar programma ‘Gent is was we delen’ 90 miljoen € te investeren in betaalbare en energiezuinige huurwoningen, met bijzondere aandacht voor mensen met een bescheiden budget en voor gezinnen met kinderen. WoningGent berekende echter dat er de komende jaren 550 miljoen € nodig is om gans haar patrimonium te renoveren.

Systeem paraplu open trekken

Volgens schepen Taeldeman (SP.a) zijn er twee grote verklaringen voor de huidige malaise in de sector sociale woningen. De eerste is de sloop van de Rabottorens, die een dip veroorzaakt in het totale aantal. Daar komen weliswaar grotere, maar minder appartementen in de plaats. De tweede verklaring – volgens Taeldeman – is dat de Stad bij nieuwe ontwikkelingen de bouwheer niet langer kan verplichten om in 20% sociale woningen te voorzien. Die verplichting werd vernietigd door de Raad van State. Maar zelfs op haar eigen gronden voldoet de stad bij bouwprojecten niet langer aan die verplichting. Nu zijn er projecten van de Stad Gent – zoals Stapelplein of Oude Dokken – waar nul sociale woningen voorzien worden.

Kandidaat burgemeester Coddens (SP.a) schuift de Zwarte Piet door naar de Vlaamse regering, die verantwoordelijk is voor de financiering van de sociale woning sector. Gent krijgt onvoldoende middelen van minister Homans (N-VA) volgens hem. Maar toen de SP.a nog in de Vlaamse regering zat (2009-2014), en met Freya Van Den Bossche zelfs de minister voor Energie, Wonen, Steden en Sociale Economie aanleverde, werd er evenmin vooruitgang geboekt in de financiering van de sociale woningen. Homans die haar opvolgde maakte van 2014 tot 2018 al meer dan 3,86 miljard € vrij voor de sector sociale woningbouw. Volgens Analeen Bossuyt (N-VA) investeerde Homans 53% meer voor sociale huisvesting dan tijdens de vorige legislatuur. Voor projecten van woninGent leende Homans 122 miljoen €. Deze leningen hebben wel een negatieve rente van 1 procent, maar ze moeten wel over 33 jaar terugbetaald worden uit de huurinkomsten, en daar wringt het schoentje.

De marginaliteit van de sector sociale woningen is het probleem

De sociale woning sector is marginaal in Vlaanderen. De wettelijke norm voor sociale woningen is 9%, maar het werkelijk percentage sociale woningen is slechts 5,6%. Daarmee zitten we ver onder het Europees gemiddelde. Enkel als de markt faalt, is er een vangnet voor de allerarmsten. Deze politiek stigmatiseert de burgers die sociaal wonen (Winters et al., 2007, p. 75). Dit is funest want de sociale huursector trekt dan geen huurders aan die een huurprijs kunnen betalen die voldoet om het patrimonium te onderhouden. Deze huurprijs ligt decretaal vast en wordt bepaald aan de hand van het inkomen van de huurders. De financiering van de sector is zo quasi onmogelijk.

Een aantal maatschappijen hebben zodoende te weinig middelen uit de huur om alles terug te betalen volgens Björn Mallants, directeur van de Vereniging van Vlaamse Huisvestingsmaatschappijen. WoninGent is een van de maatschappijen die in de problemen zit. Met het huidig stelsel is de financiering van die afbetaling in alle geval niet verzekerd. In Nederland hebben ze aan het begin van de 20ste eeuw en opnieuw na de tweede Wereldoorlog gekozen voor een massamodel van sociale woningen, gericht op de ganse bevolking. Geen stigma en dus ook geen financieringsproblemen. Hoe de verschillende politieke partijen kansen hebben laten liggen om dit proces te keren, daar komen we uitgebreider op terug in het tweede deel, maar het komt er op neer dat alle bewindspartijen boter op het hoofd hebben.

Prijzen vastgoed in Gent met 189 procent gestegen sinds 2000

Voor een bestaande woning betaalt men nu in Gent gemiddeld 260.000 euro, voor een nieuwbouw 282.000 euro, en bouwgrond kost 307 euro per vierkante meter. De gemiddelde prijzen voor vastgoed in Gent zijn volgens cijfers van de FOD Economie met 189 procent gestegen sinds 2000. In geen enkele Vlaamse centrumstad zijn de gemiddelde prijzen zo hard gestegen als in Gent. Wie in Gent een instap klaar huis wil kopen, heeft een netto gezinsinkomen nodig van 47.000 euro, blijkt uit een onderzoek van de Stad eind 2016. Om u een idee te geven, een gezin waar beide echtgenoten werk hebben met een academische master start met een netto inkomen van 37.000 € volgens berekeningen volgens de laatste salariscompas. Enkel vanaf de zesde deciel kom je aan 47.000 €. Het mediaan netto inkomen in Gent is 17.765 €. Het mediaan tweeverdienersgezin komt dus niet aan die 47.000. Bovendien telt Gent 50% gezinnen met slechts één inkomen, 41% alleenstaanden en 7,6% eenoudergezinnen (Buurtmonitor). Zonder extra vermogen mag je het dus vergeten om een huis te kopen. Met andere woorden een groot deel van de middenklasse valt ook uit de boot en is aangewezen op de huurmarkt. Deze tendens werd ook vastgesteld in andere Europese landen volgens een doctoraatsverhandeling van Arundel in Amsterdam (Arundel, R.M.I., 2017).

Gent is ook de grootste studentenstad van Vlaanderen. De druk van de 33.000 kotstudenten is groot. Ze bezetten in Gent maar liefst 8 procent van de gezinswoningen. Een doorsnee gezin kan niet betalen wat vijf, zes studenten kunnen als ze beslissen om samen een woning te huren. En er is een nijpend tekort aan studentenkoten in Gent. Maar voor gezinnen is de toestand gewoon dramatisch.

Privé huurmarkt brengt ook geen soelaas

De huren stijgen in Vlaanderen dubbel zo snel als de index. In het laagste segment van de privé huurmarkt is de prijs-kwaliteitsverhouding volledig uit balans. Vooral personen en gezinnen met een zwakker sociaaleconomisch profiel belanden in deze woningen. De vraag overtreft hier vele malen het aanbod. Volgens Joy Verstichele, coördinator van het Vlaams Huurdersplatform, is er binnen dit segment geen sprake meer van een behoorlijke marktwerking.

Er worden in Gent 3 x meer huizen te huur aangeboden op de privé huurmarkt dan op de sociale huurmarkt. Waar de kapitalistische concurrentie faalt bij de prijsbepaling moet de staat en de stad tussenkomen. Enkel door het aantal woningen in de sociale sector te verdubbelen kan men de prijzen drukken en voor betaalbare huurwoningen zorgen. Om de wooncrisis aan te pakken richtte het stadsbestuur een Taskforce Wonen op, bemand door ambtenaren, politici, middenveld en privé. In november 2018 komen ze nog maar eens met een studie naar buiten. Het zou me verwonderen dat die fameuze studie deze systeemfout zal bloot leggen. Dat er aan oplossingen – zoals tijdelijke ingebruikname voor de hoogste noden – gewerkt wordt is een eerste stap. Maar er zijn structurele ingrepen nodig om de oorzaken van de steeds terugkerende wooncrisis aan te pakken anders blijft men de feiten achterna lopen. Volgens prognoses heeft Gent de komende tien jaar zeker 9.000 nieuwe wooneenheden nodig, zegt schepen Taeldeman zelf. In de vorige legislatuur kwamen er 12.000 Gentenaars bij, tegen 2030 zal Gent 20.000 inwoners meer hebben dan vandaag.

Niet minder dan 52% van alle private huurders betaalt meer dan 30% van zijn inkomen aan zuivere huur. Maar liefst 30,4% van de private huurders houdt na het betalen van de huur zelfs te weinig over om menswaardig te leven. Toch zijn het bijna uitsluitend wooneigenaars die woonsubsidies genieten volgens de Huurbond:

“Toch weten we dat de middelen van ons woonbeleid hoofdzakelijk worden ingezet voor eigendomsverwerving. Uit onderzoek van Kristof Heylen (HIVA) blijkt dat maar liefst 84% van alle beschikbare woonbudgetten gaat naar eigendomsondersteuning, 14% naar de sociale huurmarkt en 2% naar de private huurmarkt.” (Joy Verstichele, 2017)

Een groot deel van de ondersteuning voor eigenaars-bewoners wordt gevat door de woonbonus. De regering Michel I heeft nu ook belastingvermindering voorzien voor een tweede woning. Interessante investering nu de spaarrente laag staat en gesubsidieerd door de overheid. De woonbonus schiet haar doel echter volledig voorbij. Uit een recent onderzoek van de Nationale Bank bleek, nogmaals, dat de woonbonus de woningprijzen omhoog stuwt. Omdat de ontleningscapaciteit toeneemt kapitaliseert de subsidie zich in de aankoopprijs. Vooral vastgoed speculanten, vastgoedmakelaars en projectontwikkelaars worden er rijker van. Na de bankencrisis van 2008 daalde de nettowinst marge op onroerend goed, vanaf 2010 begon ze weer stijgen en vanaf 2014 is ze hoger dan voor de crisis, specifiek voor appartementen en woonhuizen volgens Property Management Insider.

Evolutie netto winst marge onroerend goed

Verhuurders krijgen nog wel meer douceurtjes. In plaats van belast te worden op de werkelijke huurinkomsten, worden ze belast op de een kadastraal inkomen dat sedert 1975 nog nooit werd aangepast. Vastgoed belasten is het grootste taboe in de Wetstraat geeft zelfs De Tijd toe. We komen hierop terug in het derde deel. Intussen gaat slechts 0,6% van onze belastingen en sociale zekerheid naar sociaal wonen en gemeenschapsvoorzieningen. De overheid faalt hier al jaren. Woonzekerheid ontbreekt in het pakket van de verder voortreffelijke Belgische sociale zekerheid.

Tekort sociale woningen werkt verpaupering in de hand

Gemiddeld huurt in Vlaanderen 25 à 30 procent van de gezinnen. In Gent is dat ruim de helft volgens Peter Vanden Abeele, de Gentse Stadsbouwmeester, in De Tijd . Van de 117.000 gezinnen zitten er 15.000 in de sociale huisvesting, 51.000 op de private huurmarkt en nog eens 51.000 heeft een eigen woning.

Slechts 5 à 6% van de Belgische woningen zijn sociale woningen, terwijl 15,9% van de Belgische bevolking in 2017 volgens Statbel beschouwd wordt als een risicogroep voor monetaire armoede. De EU-SILC-enquête, georganiseerd door Statbel in 2017 laat zien dat 21% van de Belgen het moeilijk heeft om de eindjes aan elkaar te knopen en maar liefst een kwart van de bevolking zich geen jaarlijkse vakantie van langer dan een week kan veroorloven. Evenveel Belgen heeft geen buffer voor onvoorziene uitgaven. In Gent is het allemaal nog wat erger. In 2015 had 29,9% van de belastingplichtigen in Gent een netto inkomen lager dan 10.000 € per jaar. Gent heeft 22,8% kasarmen volgens de kansarmoede-index van Kind & Gezin. De discrepantie tussen het aantal armen en het aantal sociale woningen is ook in Gent huiveringwekkend.

Zowel de Vlaamse als Federale regering schieten hier tekort. Een federale armoedebestrijding begint bij meer investeringen in en uitbreiding van ‘housing first‘ projecten. De Vlaamse minister van Armoedebestrijding en Wonen, Homans, schiet tekort door onvoldoende te investeren in de preventie van dak- en thuisloosheid. Homans trok ook de huurwaarborg op van twee naar drie maanden. Kwetsbare gezinnen hadden het al moeilijk om twee maand huurwaarborg op te hoesten.

Woonarmoede is een vicieuze cirkel

Kwetsbare jongeren en kinderen zijn de zwaarste slachtoffers van deze wooncrisis. Dat werd pas goed duidelijk toen een wandelaar het levenloze lichaam van een 19-jarige jongen vond in een tentje op de Gentse Blaarmeersen. Jordy Brouillard stierf wellicht van ontbering, en helemaal alleen: het tragische levenseinde van een instellingenkind dat met zichzelf en het leven in de knoop zat.

Een veilig dak boven je hoofd is de eerste voorwaarde is om de rest van je leven op orde te krijgen. Bijna een derde van de mensen met een armoederisico moet zich tevreden stellen met een woning van slechte kwaliteit. Dit heeft niet alleen gevolgen voor hun gezondheid, maar raakt ook aan hun gezinsleven (Steunpunt tot bestrijding van armoede, bestaansonzekerheid en sociale uitsluiting).Een lage sociale status is gelinkt aan hoge niveaus van stress, angsten, depressie en schizofrenie (Wilkinson & Picket, 2017). In het laatste twee decennia hebben sociaal psychologen de vaak perverse gevolgen van sociale uitsluiting experimenteel vastgesteld. Afwijzing lokt boosheid en agressie uit (Twenge et al.,2001, Dewall et al. 2009). Het brein wordt overbelast met strategieën om terug bij de groep te horen en leidt zo tot een tijdelijke daling van het intelligentieniveau (Roy Baumeister et al, 2002, Hawes et al.,2012) met verlies van zelfcontrole als gevolg (Baumeister et al., 2005). Verlies van zelfrespect tot en met zelfdestructief gedrag kunnen veroorzaakt worden door sociale uitsluiting (Vohs et al., 2005). Zo komen mensen in armoede, met mentale problemen in een vicieuze cirkel terecht (Marie-Françoise Dispa, 2015).

In deze situatie is het voorbarig om de schuld in de schoenen te schuiven van scholen en leraren want er is geen enkel bewijs voorhanden dat de nadelen die voortvloeien uit de thuissituatie of uit de woonsituatie kunnen gecompenseerd worden (Ewald Engelen et al. , 2014). Uit MRI onderzoek in de VS blijkt dat bij kinderen in arme gezinnen reeds op de leeftijd van vier jaar een achterstand in de hersenontwikkeling optreedt (Jamie Hanson et al., 2013) als gevolg van de armoedestress van de opvoeders. In hun laatste boek ‘The Inner Level’ halen Wilkinson en Picket verschillende studies aan waarin de negatieve invloed van langdurige armoede op de cognitieve ontwikkeling van jonge kinderen wordt aangetoond (Wilkinson & Picket, 2018, hfdstk 6, p. 16-17). Zolang dit soort sociale uitsluiting blijft bestaan zullen we verloren generaties blijven produceren. Het aantal Belgen dat riskeert in de armoede te belanden, is de voorbije tien jaar met meer dan 100.000 gestegen, naar een totaal van bijna 2,3 miljoen. Zonder structurele ingrepen zal er niets veranderen.

Jeugd zkt toekomst

De armoede piekt als nooit tevoren in Gent. Vooral jonge Gentenaars krijgen het steeds moeilijker. Volwassen worden is geen cadeau voor de 10% jongeren die moeten leven op steun van het OCMW. In de categorie 20-24 is dat nog 7%.

Tegen de algemene trend in Vlaanderen daalde de kinderarmoede lichtjes in 2017. 21,6% of meer dan 1 op 5 Gentse kinderen wordt geboren in een kansarm gezin, tegenover 22,2% in 2016 jaar. Niet meteen cijfers om vrolijk van te worden.

En alhoewel het aantal schoolverlaters in Vlaanderen gedaald is, is die trend nog niet ingezet in Gent. In 2010 verlieten in Vlaanderen 9.564 jongeren de school zonder geldig diploma (12,9 procent), in 2013 waren dat er nog 8.097 (11,7 procent). In het schooljaar 2012-2013 verlieten in Gent 495 Gentse jongeren (20,6 procent) de schoolbanken zonder diploma. In de grote steden als Gent en Antwerpen is de concentratie van schoolgaande migrantenkinderen bijzonder hoog. Nu dat zou geen probleem mogen zijn ware er niet de hardnekkige discriminatie- en pestcultuur. Pesten op school is alarmerend hoog in Vlaanderen. Maar liefst 48 procent van de Vlaamse scholieren tussen 12 en 18 jaar geeft aan gepest te worden. In vergelijking met internationale studies zoals PISA is dit een triestig record. Daarin zegt 18,5 procent van de 15-jarigen in het afgelopen jaar gepest te zijn. (Kies Kleur tegen pesten, 13/06/2018). Het Vlaamse onderwijs is nog altijd top internationaal, maar bengelt achteraan wat betreft sociale rechtvaardigheid (UNIA, 2018, p. 81).

Twee derden van de jongeren die vroegtijdig de school verlaten, heeft daar na een jaar spijt van. Het tweedekansonderwijs in Gent boomt. De stad startte ook een coaching project op voor jongeren, ‘Operatie Geslaagd’. Maar het blijft pompen of verzuipen want In het schooljaar 2015-2016 waren er al 590 jongeren die de school verlieten zonder diploma, zo’n 14,4%. In het schooljaar 2014-2015 was dit maar 12,6%.

Lees verder: PPS zorgt in Gent niet voor betaalbare woningen

Bronnen

Arundel, R.M.I. (2017), The end of mass homeownership? Housing career diversification and inequality in Europe, PhD thesis, Faculty of Social and Behavioural Sciences, Amsterdam Institute for Social Science Research.

Baumeister, Roy F., Twenge, Jean M., & Nuss, C. (2002). Effects of social exclusion on cognitive processes: Anticipated aloneness reduces intelligent thought. Journal of personality and Social Psychology, 83, 817-827.

Baumeister, Roy F., C. Nathan DeWall, Natalie J. Ciarocco, Jean M. Twenge (2005), Social Exclusion Impairs Self-Regulation, Journal of Personality and Social Psychology, 2005, Vol. 88, No. 4, 589–604

DeWall et al. (2009), It’s the thought that counts: The role of hostile cognition in shaping aggressive responses to social exclusion.. Journal of Personality and Social Psychology, 2009; 96 (1): 45 DOI: 10.1037/a0013196

Dispa, Marie-Françoise (2015), Uitsluiting en geestelijke gezondheid: de kip en het ei, Koning Boudewijnstichting, Brussel

Engelen, Ewald, Sukhdev Johal, Angelo & Karel Williams (2014), How to build a fairer city, The Guardian, International edition.

Hanson , Jamie L., Nicole Hair, Dinggang G. Shen, Feng Shi, John H. Gilmore, Barbara L. Wolfe, Seth D. Pollak (2013), Family Poverty Affects the Rate of Human Infant Brain Growth, Plos One, https://doi.org/10.1371/journal.pone.0080954

Hawes, D. J., Zadro, L., Fink, E., Richardson, R., O’Moore, K., Griffiths, B., Dadds, M. R., & Williams, K. D. (2012). The effects of peer ostracism on children’s cognitive processes. The European Journal of Developmental Psychology, 9, 599-613.

Heylen K. (2013), The distributional impact of housing subsidies in Flanders, International Journal of Housing Policy, vol.13 (1) , pp. 45-65.

Heylen, K. (2015), Grote woononderzoek 2013. Deel 2: Deelmarkten, woonkosten en betaalbaarheid, Leuven, Steunpunt Wonen, p. 15-18.

NpdData (2018), Demografisch mei 68: begin ontvolking grote steden, pas na 3 decennia kwam einde aan deze ontvolking, BuG 388 – Bericht uit het Gewisse – 1 juni 2018, beschikbaar op

Ruming, K.J., K.J. Mee & P.M .McGuirk, (2004), Questioning the Rhetoric of Social Mix: Courteous Community or Hidden Hostility?, Australian Geographical Studies, University of Newcastle.

Samenlevingsopbouw Gent (2013), Special Stadsvernieuwing, Frank08 , Viermaandelijks tijdschrift Samenlevingsopbouw Gent, beschikbaar op

Samenlevingsopbouw Gent (2014), Iedereen wint bij sociaal beleid, Frank09 , Viermaandelijks tijdschrift Samenlevingsopbouw Gent

Steenssens, K. et al. (2016), Aanpassing van de leeflooncategorieën aan de hedendaagse samenlevings- en woonvormen. Een ‘mixed methodverbeteronderzoek’, Leuven, KULeuven, HIVA.

Twenge, Jean, Roy F. Baumeister, Dianne M. Tice, Tanja S. Stucke (2001), If You Can’t Join Them, Beat Them: Effects of Social Exclusion on Aggressive Behavior, Journal of Personality and Social Psychology 2001. Vol. 81. No. 6. 1058-1069.

UNIA, Interfederaal Gelijkekansencentrum (2014), Diversiteitsbarometer Huisvesting, Brussel.

UNIA, Interfederaal Gelijkekansencentrum (2018), Diversiteitsbarometer Onderwijs, UNIA, Brussel.

Van Assche, Veerle (2001), Jeugdwerk met maatschappelijk achtergestelde jongeren, Gids sociaal-cultureel en educatief werk – jeugdwerk Afl. 30, juni 2001 – 97.

Verhaeghe, Pieter-Paul, Koen Van der Bracht & Bart Van de Putte (2012), Migrant zkt toekomst: Gent op een keerpunt tussen oude en nieuwe migratie, GARANT Uitgevers, Apeldoorn

Verhaeghe, Pieter-Paul (2017), Liever Sandra dan Samira?, EPO vzw, Berchem.

Verstichele, Joy (2017), Er is een echte wooncrisis aan de gang, Apache

Vlerick, Elias en Georges Allaert (2006), Sociale Mix: Tussen Discours en Realiteit, Dissertatie master in de stedenbouw en de ruimtelijke planning.

Vohs, K.D., Baumeister, R.F., & Ciarocco, N.J. (2005), Self-Regulation and Self-Presentation: Regulatory Resource Depletion Impairs Impression Management and Effortful Self-Presentation Depletes Regulatory Resources, 2005, Journal of ersonality and Social Psychology, 88, 632-657

Wilkinson, Richard G. & Kate E. Pickett (2017), The enemy between us: The psychological and social costs of inequality, European Journal of Social Psychology, Volume 47, Issue1, February 2017, Pages 11-24

Wilkinson, Richard & Kate Pickett (2018), The Inner Level. How More Equal Societies Reduce Stress, Restore Sanity and Improve Everyone’s Well-being, Pinguin Books, ISBN: 978-0-141-97540-5

Winters, Sien, Marja Elsinga, Marietta Haffner, Kristof Heylen, Katrien Tratsaert, Gelske Van Daalen, Benediekt Van Damme (2007), Op weg naar een nieuw Vlaams sociaal huurstelsel? Onderzoek uitgevoerd in opdracht van het Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap, Departement RWO – Woonbeleid.

Winters S., Heylen K., Pannecoucke I. & De Decker P. (2016), De Vlaamse sociale huur. Een vertaling van de recentste gegevens naar beleidsvragen, Steunpunt Wonen, Leuven, 48 p.

Advertisements

Input:

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.