Terug naar de basisfunctie van de stad: zorgen voor zijn bewoners

Oplossingen voor de wooncrisis in Gent werden alvast niet gevonden in het concept ‘creative cities’ van Richard Florida en Charles Landry. Met postkaart stadskernen en groene buurten wilden ze jong en creatief talent naar de stad lokken en zo de basis leggen van een nieuwe stedelijke economie. De idee dat stadsbesturen de globale economie in hun stad konden verankeren bleek echter een illusie. De rebelse Gentenaars moeten dringend hun recht op de stad terug opeisen. Ze moeten eisen dat het stadsbestuur terugkeert naar de oorspronkelijke functie van de stad: zorgen voor al zijn burgers. Een nieuw stadsbestuur kiezen is maar een deel van de oplossing, zelf in actie schieten en eisen dat het bestuur luistert naar de burger is het andere deel. Read More

Advertisements

PPS zorgt in Gent niet voor betaalbare woningen

Op het einde van de 19de eeuw wou de Katholieke partij kost wat kost de groei van het stedelijk proletariaat stoppen. Ze propageerde daarom privé eigendom en stadsvlucht. De socialisten daarentegen ondersteunden dat proletariaat met coöperaties. Ze organiseerden de bouw van tuinwijken met collectieve voorzieningen. Maar vanaf de jaren 70 begon de stad leeg te lopen en stonden de arbeiderswijken te verkrotten. De krotten zijn intussen opgeruimd, maar het tweeslachtig woonbeleid hield stand en zorgde in de 21ste eeuw voor een nieuwe wooncrisis. De paarse stadsontwikkeling in Gent bedoeld om tweeverdieners uit de middenklasse naar de stad te lokken, verbant uiteindelijk ook een belangrijk deel van die middenklasse uit de stad. De huidige generatie politici is in de val getrapt van Publiek Private Samenwerking, die wel gezorgd heeft voor een verfraaiing van de stad maar niet voor betaalbare woningen. Read More

Ontginning En Agro-Ecologie. Plaveisel Voor Een Parallelle Samenleving

Auteur: Thom Holterman

Libertaire orde

Plaveisel

In de jaren 1960-1970 vormden de Duitse woorden ‘Unter dem Plaster liegt der Strand’ een gevleugelde strijdkreet. In het Frans klonk het als ‘Sous les pavés, la plage’. Niet zo gek, want als men het plaveisel, de straatstenen, verwijdert dan komt men op het zand, het strand dus… Onder de Duitstalige strijdkreet verscheen van 1974 tot 1985 een gelijknamig Duits anarchistisch cultureel tijdschrift (in feite een jaarboek), uitgegeven door Karin Kramer Verlag te Berlijn. In Parijs, waar in 1968 het plaveisel werd gebruikt voor het vormen van barricades, is alles onder een dikke laag asfalt verdwenen, en daarmee is ook de mogelijkheid om naar het strand te graven een stuk moeilijker geworden…

Maar er is nieuw verzet en op een andere manier dan in 1968. Hoewel, een deel van dat verzet heeft er zijn wortels in. Zoveel wordt duidelijk uit het werk van de Franse journalist Éric Dupin. Boven de…

View original post 2,145 more words

Besparen in de ban van het stockholm-syndroom

Auteur: Stephen Bouquin

De nieuwe Vlaamse en federale regeringscoalities hellen over naar rechts. uiteraard staan besparingen bovenaan de agenda. naast een ‘éénmalige’ indexsprong zal de sociale zekerheid op droog zaad gelegd worden en bedreigt een taks shift naar de btw de koopkracht van de modale consument. Op federaal vlak moet er nog over functies en cijfers onderhandeld worden maar inmiddels toont het Vlaamse regeringsakkoord aan dat het menens is.

In heel Europa overheerst dezelfde besparingslogica. In Frankrijk maakte François Hollande duidelijk dat er geen enkele afwijking door hem zal aanvaard worden. Eind augustus werd Minister van Economie Arnaud Montebourg samen met twee andere ministers de laan uitgestuurd. Reden was het publiek uiten van hun ongenoegen ten opzichte van een ‘Pacte de Responsabilité’ dat 50 miljard euro bespaart op sociale uitgaven en dienstverlening om 41 miljard euro aan ondernemingen te schenken.

Volgens Arnaud Montebourg moet er een andere piste bewandeld worden. In plaats van besparingsfetisjisme is er een ‘begrotings-sérieux’ nodig waarbij de besparingen in de uitgaven budgettaire marges scheppen die de groei moeten aanzwengelen. Het begrotingsevenwicht mag geen religie worden aldus Montebourg.

Austerity_Big

Lees het vervolg op Apache

Stephen BOUQUIN is gewoon hoogleraar sociologie op de universiteit Evry-Parisud en actief bij ROOD!

 Van privaatrecht naar sociaal gebruiksrecht

“de revolutie is dat moment waar een gemeenschap haar eigen lot weer in handen neemt, en haar kern-instituties opnieuw bedenkt en instelt” (Cornelius Castoriadis)

 

Bedenkingen bij Marx’s arbeidswaardeleer

 

het verdwijnen  van de gebruikswaarde

het verdwijnen van de gebruikswaarde

 

Marx was bij uitstek een filosoof van de Verlichting. De menselijke vrijheid en autonomie, het gelijkheidsbeginsel, de mensenrechten en de burgerrechten hebben daar hun wortels.
Read More

Neoliberaal denken en handelen in alledaagse situaties

Uit zijn jarenlange studie van het sociale gedrag van primaten, concludeerde Frans de Waal. dat onze naaste soortgenoten empathisch en altruïstisch kunnen zijn maar evengoed egoïstisch en agressief. Dat zit blijkbaar ingebakken in de soort. Het is echter de omgeving die bepaalt welk gedrag zich manifesteert. Het Hobbesiaanse dogma ‘homo homini lupus est’ werd zo voor de zoveelste maal onderuit gehaald, toch is ‘dog eat dog’ nog altijd het begin en einde van het neoliberale gebedenboek.

dog_eat_dog

Read More

Het onzichtbare zichtbaar maken

De publieke ruimte is een ruïne

Achteraan de rij aan de kassa zag ik een vrouw tegen zichzelf praten. Ik was verwonderd. Die is lekker gestoord, dacht ik. Plots liet ze haar karretje staan, drentelde heen en weer bij het rek van de laatste aanbiedingen. En maar tetteren terwijl. Toen stak een haastige klant haar voorbij in de rij.

“Mensen ritsen altijd op de verkeerde plaats,” nam ik het ridderlijk voor haar op. Maar de ritsende man deed alsof zijn neus bloedde en de gekke vrouw keek niet eens op. Ze praatte gewoon verder. Ik was gefrustreerd. Toen ze schuifelend een halve ronde draaide zag ik dat er een draadje uit haar oor hing.

Vroeger kon je mensen aanspreken aan de kassa, op straat, aan de toog in ‘t café, op de trein, de tram, de bus of  in de metro. Vandaag kan dat niet meer. Elkaar lijfelijk ontmoeten is er niet meer bij. Binnenkamers kan het nog net, maar ook daar lopen we aan elkaar voorbij, telefonerend, televisie kijkend, gekluisterd aan onze PC, gamebox, tablet of smart phone.

Read More

Basisinkomen, impasse of nooduitgang?

images-1Basisinkomen krijgt de laatste tijd nogal wat aandacht. Waar gaat het over? Een basisinkomen is een uitkering die op onvoorwaardelijke wijze aan alle personen wordt gegeven, van de geboorte tot de dood. Het is een inkomen dat een waardig leven dient mogelijk te maken en dat los staat van een betaalde arbeidsprestatie in loonverband. In haar meest uitgewerkte vorm zal dergelijk inkomen, gefinancierd via belastingen, de plaats innemen van de sociale zekerheid.

Het basisinkomen heeft voorstanders ter linker- en rechterzijde, voornamelijk onder ultraliberalen.  Rechtse en linkse voorstanders zijn het er over eens dat het basisinkomen ‘bevrijdend’ is; dat het levensmodel gericht op betaalde arbeid wordt verlaten omdat men eindelijk vrij is te kiezen voor een levensstijl die het best bij jezelf past. Het inkomen garandeert deze vrijheid van keuze, althans zo wordt gedacht.

View original post 2,572 more words